حرفات همش دروغه دوستم نداشتی رفتی

منو با آرزوهام تنها گذاشتی رفتی

دل تو بی قراره بر می گردی دوباره

اما بدون، دل من کاری باهات نداره

اون روزا با تو بودم ساده و پاک و تنها

رو سر در دل من نوشته بود بفرما

خبر رفتنت رو از وقتی که شنیدم

رو اسمه هر چی عشقه خط سیاه کشیدم

رو سر در دل من حالا دیگه نوشته

به هیشکی دل نبند حتی به یه فرشته

باز اومدی سراغم می خوای باهام بمونی

انگاری از یادت رفت رو سر درو بخونی

یادت می یاد که رفتی حتی نگام نکردی

من اما می دونستم که روزی بر می گردی

میاد یه روز ببینی به قله ها رسیدم

به اوج آسمونا رفتم و پر کشیدم

حالا کجا کاری باز منتظر می شینم

پشیمون تر از امروز بازم تورو می بین

دیگر فرشته ای حتی خواب مرا بر نخواهد آشفت

  چ

شمان تو به دنبال که

         از شدت اشک

             به خون نشست ؟

او که آزادی ی در کنار تو بودن را

        همیشه به اسارتی ناگزیر

                  تشبیه می کرد . . . .

آه . . . ای کاش خدایا . . .

     در این همه ناتوانی . . توانی بود

                 در دستان من . . .

                 تا اسارت در کنار تو بودن را

همچون حس آزادی ی

         یکی کبوتر ی سفید

               در دل آبی ی آسمان

                       فریاد می زدم . . .

کلمات یاری نمی کنند . .

        در این باتلاق هر چه می کوشم

                  فروتر می روم . . .

دوستت دارم . . . .

    تو را باید از این دیار بد ببرم . . .

         ببرم به دیاری که تنها

                      متعلق به تو و من است . . .

همخون من . . .

       دنیای من

           دنیای رویاها بوده است و

               بزرگترین رویای من

                 نی نی ی کوچک و معصوم

                                  نگاه توست .

کم کمک وقت خداحافطی ما از راه رسيده

 هواي تازه ی تنها يی ها از راه رسيده

بغلم کن آخرين بار

وقت رفتن رسيده

يک کمی خنده واسه روزای بارونی دارم

که می خوام توی جيبم نزديک قلبم بذارم

يه بغل خاطره از تو توی کوله بارمه

يک کمی اشک و گلايه لای دستمال پيچيدم

وقتی دلم  تنگ تو شد

غم تو  توشه ی راهمه

دل من

در اتاقی که به اندازه يک تنهائيست

دل من

که به اندازه ی يک عشق است

به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد

به زوال زيبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازه يک پنجره می خوانند 

تقصير

من كه كاره اي نبودم تو هم كه تقصير نداشتي همه اش دست خدا بود  كه من و تو را براي جدا شدن آفريد